برنامه ريزي توليد ادغامي در واقع فرآيند برنامه ريزي و كنترل وجوه مختلف كل فعاليت هاي توليد به منظور برآوردن تقاضاي مشتريان كارخانه است. با فرض داشتن پيش بيني تقاضا ، ظرفيت ماشين آلات، سطح موجودي ها ، سطوح نيروي انساني و امكانات قرارداد هاي جنبي ، مديريت كارخانه بايد درمورد سرعت توليد در يك دوره برنامه ريزي ميان مدت نظير 3 تا 18 ماه تصميم گيري كند. مديريت به هيچ وجه تمام اين تصميم گيري را در اول دوره برنامه ريزي و يا به عبارت بهتر در زمان بودجه بندي كارخانه نمي نمايد ، بلكه در حقيقت مجبور است به طور پيوسته در مقابل تغييراتي كه در تقاضا ، سطح نيروي انساني و كارايي ماشين آلات و همچنين ساير عوامل غير قابل پيش بيني اتفاق مي افتد ، عكس العمل نشان دهد، لذا دراين برنامه ريزي ارائه يك راه حل قطعي و اجراي بي چون و چراي آن مسلما غير اقتصادي خواهد بود .
در بسياري از كارخانجات اين عكس العمل لزومي ندارد كه آني باشد، زيرا اين كارخانجات عموما داراي موجودي ذخيره و يا قراردادهاي جبران كسري با پرداخت جريمه هستند و در نتيجه نوسانات احتمالي در تقاضا را جبران مي نمايد. اين تنها اقدام غير فعالي است كه يك مدير با اتكا به موجودي ذخيره مي تواند انتخاب كند. ساير اقداماتي كه مدير مي تواند اتخاذ كند به شرح زير است كه عموما منجر به برخوردهايي جهت اجراي آن خواهد شد :
1- تعديل سطح نيروي انساني
2- جلب رضايت مشتري
3- بالا بردن سطح مصرف ظرفيت ماشين آلات
4- پايين نگهداشتن سطح موجودي
5- برقراري ارتباط حسنه در قراردادهاي جنبي
مديريت بر روي تعدادي از متغيرها كه منجر به تعديل سطح نيروي انساني مي گردد احاطه دارد. تنظيم اوقات اضافه كاري و زمان بيكاري و همچنين تنظيم كار در هفته خود مي تواند سبب تغيير در سطح توليد جهت مقابله با تغييرات در تقاضا گردد. تغيير سطح موجودي و همچنين ميزان درخواست از طريق قرارداد جنبي ، پرداخت جريمه حساب شده براي كسري كالاي تقاضا شده ميتواند باعث اجتناب از تغيير در سطح نيروي انساني گردد.
تهیه شده توسط علیرضا طیاریان دانشجوی ارشد دوره شانردهم رشته صنایع -سیستم و بهره وری
